معنای لغوی جنّ چیست؟

این مطلب دراین تاریخ ارسال شده است چهارشنبه, ۱۲ اسفند, ۱۳۹۴ در ساعت ۷:۱۰ ق.ظ

معنای لغوی جنّ چیست؟

www.shegeftiha.com

در مفردات، راغب اصفهانی در معنای جنّ آورده است: اصل کلمه جنّ «پنهان و پوشیده بودن شئ از حواسّ است.» در فرهنگ لغت لاروس، جنّ چنین معنی شده است: الجنّ: یعنی موجودی نامرئی بین انسان و ارواح. پری. واحد آن جنّی و مؤنث آن جنّیه است. جنّ‌اللیل: تاریکی شب. جنّ‌النّاس: جماعت مردم و زمانی که گفته می‌شود «لا جنّ بهذَا الاَمر»: یعنی پوشیدگی و پنهانی در این کار نیست. نتیجه اینکه چون جنّ از دید انسان مخفی است، لذا به این اسم نامیده شد. واژه «جنّ» ۲۲ بار در قرآن ذکر شده، و روی هم الفاظ « جنّ، جانّ و جِنّه» ۳۲ بار در ۳۱ آیه آمده است. در کتابهای آسمانی دیگر نیز به نامهای «جنّ، جانّ، ابلیس، شیطان و شیاطین» نام برده شده است. جنّ در لغت به معنی موجود پنهان و نامرئی بوده و تمام مشتقّاتش بر استتار و پنهانی دلالت دارد. مانند «جنّت» که به معنی باغی است سرسبز و آباد، و «جنان» یعنی آن دلی که در سینه پنهان است، و «جنین» به معنی کودک در شکم، و «مجنون» که آثار و نشانی از عقل در او دیده نمی‌شود، و «جُنّ» به معنی سپر که جنگجو سر و گردن خود را با آن می‌پوشاند. در بعضی تفاسیر آمده است: واحد جنّ می‌شود جنّی، مانند روم که می‌شود رومی. و جمع آن بر خلاف آنچه که زیاد استعمال می‌شود «اَجنِّه» نیست، زیرا اَجنّه جمع «جنین» است نه جنّ. بلکه جمع آن چنانکه در مجمع‌البحرین طریحی آمده، «جنّه» است. همچنین واژه «جانّ» ۷ بار در قرآن کریم آمده است. دو دفعه درباره عصای موسی و پنج بار در مقابل انسان. و در کتاب «اقرب‌الموارد» آمده که «جانّ» اسم جمع «جنّ» است، لذا هر دو یکی هستند. اما در مجمع‌البحرین و «کشّاف» و غیره گفته شده که «جانّ» پدربزرگ «جنّ» است.

 



No comments yet.

Leave a comment

باید خارج شده است در بنابراین شما می توانید دیدگاه »است.