۲۰ اکتبر ۱۹۴۷، کنگره آمریکا تحقیق درباره نفوذ کمونیست‌ها در هالیوود را آغاز کرد؛ تحقیقاتی که به تشکیل فهرست سیاه، محرومیت صدها سینماگر از فعالیت حرفه‌ای و یکی از جنجالی‌ترین فصل‌های تاریخ سینمای آمریکا انجامید.
به گزارش تارنمای فرهنگی پیامبر مهربان (ص)، در ۲۰ اکتبر ۱۹۴۷ [۲۷ مهر ۱۳۲۶]، با آغاز تحقیقات کمیته‌ای در کنگره آمریکا درباره نفوذ کمونیست‌ها در یکی از ثروتمندترین و پرزرق‌وبرق‌ترین محافل جهان، یعنی هالیوود، موج بدنام «وحشت سرخ» در واشنگتن شدت گرفت. پس از جنگ جهانی دوم، جنگ سرد میان دو ابرقدرت جهان، ایالات متحده و اتحاد جماهیر شورویِ تحت حاکمیت کمونیست‌ها، بالا گرفت. در واشنگتن، محافظه‌کارانی که فعالیت کمونیست‌ها را زیر نظر داشتند، ابتدا تلاش کردند کمونیست‌ها را در بدنه دولت شناسایی کنند و سپس توجه خود را به افرادی معطوف کردند که در صنعت سینما، با شهرت به گرایش‌های لیبرالی، به عنوان «سرخ‌ها» یا هواداران کمونیسم مظنون شناخته می‌شدند. در جریان تحقیقاتی که در اکتبر ۱۹۴۷ آغاز شد، کمیته فعالیت‌های ضدآمریکایی مجلس نمایندگان آمریکا (HUAC) شماری از چهره‌های سرشناس را مورد بازجویی قرار داد و صریحاً از آن‌ها پرسید: «آیا عضو حزب کمونیست هستید یا تاکنون بوده‌اید؟» برخی از شاهدان، چه از روی میهن‌دوستی و چه از ترس پیامدهای احتمالی، نام همکارانی را که به کمونیست بودن آن‌ها مظنون بودند، در اختیار کمیته گذاشتند. ازجمله این افراد می‌توان به الیا کازان، کارگردان سینما، گری کوپر و رابرت تیلور، بازیگران هالیوود، و والت دیزنی و جک وارنر، مدیران استودیوهای فیلم‌سازی، اشاره کرد. گروه کوچکی که به «ده هالیوودی» معروف شد، در برابر این روند مقاومت کرد و با اعتراض به غیرقانونی بودن جلسات بازجویی، اعلام کرد که این جلسات حقوق آن‌ها را براساس متمم اول قانون اساسی آمریکا نقض می‌کند. هر ده نفر به اتهام اخلال در روند تحقیقات محکوم شدند و مدتی را در زندان گذراندند. در پی فشار کنگره، مدیران و صاحبان استودیوهای هالیوود سیاستی موسوم به «فهرست سیاه» را در پیش گرفتند و فعالیت حرفه‌ای حدود ۳۲۵ فیلم‌نامه‌نویس، بازیگر و کارگردان را که کمیته صلاحیت آن‌ها را تأیید نکرده بود، ممنوع کردند. ازجمله افرادی که در این فهرست قرار گرفتند، آرون کوپلند، آهنگ‌ساز، دشیل همت، لیلیان هلمن و دوروتی پارکر، نویسندگان، آرتور میلر، نمایش‌نامه‌نویس، و اورسن ولز، بازیگر و فیلم‌ساز، بودند. برخی از نویسندگان قرارگرفته در فهرست سیاه برای ادامه فعالیت حرفه‌ای از نام‌های مستعار استفاده کردند و برخی دیگر فیلم‌نامه‌هایی نوشتند که به نام دوستان نویسنده‌شان ثبت شد. از اوایل دهه ۱۹۶۰، پس از افول نفوذ سناتور جوزف مک‌کارتی، که شناخته‌شده‌ترین چهره مبارزه با کمونیسم در آمریکا بود، محدودیت‌ها به‌تدریج کاهش یافت. در سال ۱۹۹۷، انجمن نویسندگان آمریکا به اتفاق آرا رأی داد اعتبار نویسندگی ۲۳ فیلم ساخته‌شده در دوران فهرست سیاه را اصلاح کند؛ اقدامی که بخشی از خسارت‌های واردشده در دوران وحشت سرخ را جبران کرد، بی‌آن‌که بتواند آن‌ها را به طور کامل از میان ببرد. منبع: www.history.com